Mijn goede vriend Jon (i.d.d zonder ‘h’) is met een groot project bezig: bewijzen dat de Australische democratie niet werkt zoals ze zou moeten werken.

Jon verbaast zich in hoge mate over het feit dat de regering datgene uitvoert wat het merendeel van de bevolking niet wil. En andersom. Jon wil dat de democratie anders wordt georganiseerd. De revolutie uitroepen wil hij niet. Wel was het in zijn ogen ‘gemanipuleerde’ referendum in 1999 (de bevolking gaf toen aan dat Australië onderdeel moet blijven van het Engelse Koninkrijk), reden om de democratie kritisch te gaan bekijken. Jon zit echter op de verkeerde weg.
Niet qua boodschap. Wel als het gaat om de verpakking. Jon kiest voor wat wij hier de koninklijke weg noemen. Hij is een boek aan het schrijven waarin hij haarfijn uitlegt waarom en wat er moet veranderen. Met argumenten, bewijzen, voetnoten, de hele santekraam. Los van het feit dat het een meerjaren project is, vind ik dat hij energie aan het verspillen is. Zeker als je naar z’n doelstelling kijkt: een beweging op gang brengen van mensen, die net als hij vinden dat de democratie in een nieuwe jas moet worden gehesen. Jon vergeet, dat zijn boek er één in de rij van vele is. En dat – als het al uitgegeven wordt – slechts een handjevol mensen het gaat lezen. Zo breng je mensen niet in beweging. Hoe dan wel? Kijk eens naar Al Gore en Michael Moore. Oke, ze zijn bekender dan Jon. Zeker zo belangrijk is, dat ze de verpakking van de boodschap beter voor elkaar hebben. Al en Michael passen datgene toe waar democratische leiders (lees: politici) zich sinds jaar en dag van bedienen: uitvergroten en weglaten. Zij worden wèl gehoord….