“Interactieve communicatie is een pleonasme.” Deze weken word ik – terecht – met enige regelmaat gewezen op deze stijlfout in mijn plannen m.b.t. de marketing – en communicatiefunctie binnen de organisatie waar ik op dit moment werk. Ik reageer dan meteen door te zeggen dat ik die fout bewust maak. Klinkt natuurlijk als een goedkoop excuus, maar ‘t is echt zo. Dit pleonasme is nog keihard nodig.
In de Volkskrant van zaterdag 18 dec laat Rijkman Groenink (ex ABN-Amro) in de prachtige serie ‘De stijl van de leider’ het volgende optekenen: “(…) Je geeft natuurlijk wel leiding; je zet accenten, je analyseert de mogelijkheden, je neemt besluiten en communiceert die besluiten, en je strategie, met behulp van alle moderne media.” Hij bedoelt: ‘We delen de besluiten mede.’ In veel gevallen kan dat geen kwaad. Duidelijkheid voor alles. Maar het type leider dat Rijkman Groenink was, is niet gewend echt de dialoog aan te gaan. Te luisteren, te delen en reacties terug te geven. Interactief te communiceren, zeg maar. Op dit moment loopt bij mijn opdrachtgever een serie ‘luisterbijeenkomsten’. Gelegenheden waar bestuur en MT luisteren naar wat - in dit geval – docenten te zeggen hebben. Een prima voorbereiding op vervolgbijeenkomsten waar je als leiders laat horen waar je naar geluisterd hebt. En wat je daar wel of niet mee gaat doen.
]]>
Wij zijn thuis echte Apple freaks. Windows-machines komen huis en kantoor niet in. Het geloof in Apple is groot. Ze maken de mooiste producten, de interface is top en -daar gaat het vooral om- je voelt je de koning te rijk. Toch loopt het vertrouwen soms een deukje op. Twee voorbeelden: de levensduur van de hardware kan beter. In de tien jaar dat ik nu met Apple werk, heb ik twee laptops en twee airport basisstations voortijdig ten grave gedragen. En twee iPhones moeten laten repareren. Een recenter voorbeeld: de slappe open brief die Apple de wereld in stuurde naar aanleiding van het antenneprobleem met de iPhone 4. In elke andere situatie zou ik nooit meer apparatuur van zo’n merk aanschaffen. Maar geile gretigheid dicteert m’n gedrag: tussen brief en deze blog zit de aanschaf van een iPad. Gekocht bij de MediaMarkt, een zaak waar ik normaal gesproken nog niet dood gevonden wil worden. Maar daar hadden ze ‘m. In de duurste uitvoering natuurlijk. Op dit moment overweeg ik de aanschaf van een iPhone 4. Met antenneprobleem. Zonder hoesje. Ik ben toch niet gek?
]]>
In communicatie spreken we over ‘need to know’ en ‘nice to know’ als ideale combinatie om je boodschap over te brengen. Vanuit de zender gebruik je de ogenschijnlijk onbelangrijke details om de echt belangrijke zaken te laten ‘landen’. Over landen gesproken, in Tripoli ging dat heel erg mis. En vervolgens bij de media. Bij gebrek aan feiten slaan de redacties van nieuwsrubrieken en praatprogramma’s volledig door in het vullen van de kolommen met nice to know-info die, hoe schrijnend, gebracht wordt als ‘need to know’. Maar wil ik zien en horen hoe het met de nabestaanden gaat die bij een partycentrum aankomen om informatie te krijgen over hun dierbaren? Wil ik de ravage zien, omdat de Libische autoriteiten nalaten de rampplek af te zetten? Heb ik videobeelden, naam, leeftijd en woonplaats nodig van de jongen die de ramp heeft overleefd? Moet ik geconfronteerd worden met de lijkenpikkerij van een Telegraaf-verslaggever, die het lukt om een telefoongesprek met datzelfde jongetje te hebben? Ook zonder al die sensatiebeluste figuren kan ik me een beeld vormen van een vliegramp. En voel ik mee met de nabestaanden, die zonder de media-aandacht al door een hel gaan. Welke anchorman of -vrouw in Hilversum staat op en zegt: bij dergelijke dramatische gebeurtenissen maken we geen ‘nieuws’, maar brengen we alleen de feiten….?
]]>Het is er donker, de muziek staat knetterhard en het is er veel te druk. De rijen bij de paskamers zijn lang. Normaal hèt recept om een winkel uit te vluchten. Of chagrijnig te wachten tot degenen met wie ik daar ben, kledingtechnisch bevredigd zijn. Waarom bleef ik? Omdat het hele concept van voor tot achter klopt. De frisse geur die in de hele winkel hangt, de knappe jonge meiden en mannen die je echt willen helpen, de kleding zelf, die prima uitgelicht is en door de jongelui netjes op stapels gehouden wordt. Ook over de muziek is nagedacht. Uiteindelijk realiseer je je dat het in zo’n winkel druk moet zijn. Zo druk dat mensen in de rij staan om binnen te mogen. Knap gedaan, meneer Abercrombie en mevrouw Fitch. Overigens wordt het strenge marketingbeleid niet door iedereen begrepen. Mode eist slachtoffers, maar dat wist ik al.
]]>Nee, dan prijs ik me gelukkig met Richard Dawkins die op doorwrochte wijze een tegengeluid biedt met zijn boek “God als misvatting” (vertaald uit het Engels: The God Delusion). 
Verplichte kost voor iedereen die vindt dat anderen ook het geloof zouden moeten omarmen. Een aanrader voor mensen die zich niet met het huis-aan-huis vod laten afschepen.
Toch vind ik het knap. En zou ik voor geen goud met deze nieuwe god willen ruilen.
]]>