Brainhopper | Martin van der Schans

Ramp

admin — Fri, 14 May 2010 09:04:57 +0000

In communicatie spreken we over ‘need to know’ en ‘nice to know’ als ideale combinatie om je boodschap over te brengen. Vanuit de zender gebruik je de ogenschijnlijk onbelangrijke details om de echt belangrijke zaken te laten ‘landen’. Over landen gesproken, in Tripoli ging dat heel erg mis. En vervolgens bij de media. Bij gebrek aan feiten slaan de redacties van nieuwsrubrieken en praatprogramma’s volledig door in het vullen van de kolommen met nice to know-info die, hoe schrijnend, gebracht wordt als ‘need to know’. Maar wil ik zien en horen hoe het met de nabestaanden gaat die bij een partycentrum aankomen om informatie te krijgen over hun dierbaren? Wil ik de ravage zien, omdat de Libische autoriteiten nalaten de rampplek af te zetten? Heb ik videobeelden, naam, leeftijd en woonplaats nodig van de jongen die de ramp heeft overleefd? Moet ik geconfronteerd worden met de lijkenpikkerij van een Telegraaf-verslaggever, die het lukt om een telefoongesprek met datzelfde jongetje te hebben? Ook zonder al die sensatiebeluste figuren kan ik me een beeld vormen van een vliegramp. En voel ik mee met de nabestaanden, die zonder de media-aandacht al door een hel gaan. Welke anchorman of -vrouw in Hilversum staat op en zegt: bij dergelijke dramatische gebeurtenissen maken we geen ‘nieuws’, maar brengen we alleen de feiten….?

Veel hoge tonen, weinig effect

admin — Mon, 01 Mar 2010 18:46:49 +0000

Een week geleden kreeg m’n zoon een prachtig studio mengpaneel van m’n goede vriend Gerard Kuijs. Een oudje, dat wel. Met 12 kanalen. En zojuist heb ik het debat van 6 lijsttrekkers c.q. politiek leiders bij Eénvandaag gezien. Hebben die twee zaken iets met elkaar te maken? In het echt weinig, qua metafoor alles. Je raadt het al…..Agnes Kant (dames eerst), Wouter Bos, Mark Rutte, Pieter van Geel, Alexander Pechtold en die meneer van de PVV kruisten de degens. Zes kanalen die door Pieter Jan Hagens en Wouter Kurpershoek gemixed mochten worden. Een echt vette sound werd het niet. Want: Van Geel had te veel midden en de opgewonden Kant kwam alleen van links. Onze lange geblondeerde profeet had traditiegetrouw weer erg veel hoog. De liberale jongen Rutte had – dat was te verwachten – een overdosis galm. Pechtold’s kanaal klonk goed, maar werd in de mix wat weggeduwd. En Bos? Bos stemde tot tevredenheid. Maar in het echt…..?

PaaijPaaij

admin — Mon, 14 Dec 2009 18:27:34 +0000

Hoe lang gaat het nog over de kroonjuwelen van La Paaij? Rond Sinterklaas eten we taaitaai en nu, met Kerst in aantocht, consumeren we paaijpaaij. Die Jan Heemskerk van Playboy zal overigens best gelukkig zijn met alle commotie. En stiekem blij met Theo Maassen, die fijn over het randje gaat door z’n denkbeeldige necrofiele vriend het woord te laten doen. Zullen we dit gehypte gedoe volgend jaar gewoon achterwege laten? Best wel taai voor velen, verwacht ik. En over de foto’s: daar hoef je de Playboy niet voor te kopen. Maar dat wist u al.

Mode

admin — Thu, 17 Sep 2009 17:46:09 +0000

Ik heb het gevoel voor mode van een gemiddelde visserman uit Urk. Mode gaat niet helemaal aan me voorbij, maar dat is vooral de verdienste van ‘mijn’ vrouwen. Kleding kopen is en blijft een bezoeking. Afgelopen weekend in NY verliep het anders. Samen met twee – enigszins – modegevoelige vrienden deed ik een dagje Fifth Avenue. En kwamen we bij Abercrombie & Fitch uit. Deze winkel heeft alles waar ik een hekel aan heb, en toch ….. heb ik er het een en ander gekocht. Evenals de dag erna.

Het is er donker, de muziek staat knetterhard en het is er veel te druk. De rijen bij de paskamers zijn lang. Normaal hèt recept om een winkel uit te vluchten. Of chagrijnig te wachten tot degenen met wie ik daar ben, kledingtechnisch bevredigd zijn. Waarom bleef ik? Omdat het hele concept van voor tot achter klopt. De frisse geur die in de hele winkel hangt, de knappe jonge meiden en mannen die je echt willen helpen, de kleding zelf, die prima uitgelicht is en door de jongelui netjes op stapels gehouden wordt. Ook over de muziek is nagedacht. Uiteindelijk realiseer je je dat het in zo’n winkel druk moet zijn. Zo druk dat mensen in de rij staan om binnen te mogen. Knap gedaan, meneer Abercrombie en mevrouw Fitch. Overigens wordt het strenge marketingbeleid niet door iedereen begrepen. Mode eist slachtoffers, maar dat wist ik al.

Communicatiecircus

admin — Sat, 04 Jul 2009 08:44:11 +0000

Vandaag begint de Tour. Drie weken genieten van een fenomeen dat voor sommigen gewoon een wedstrijdje hard rijden op de fiets is. Jammer, want de Tour is een bedrijf waarin (mis)communicatie een hoofdrol speelt. Het is een communicatiecircus waarin wordt gebluft, gelogen en halve waarheden verteld. Het zorgt voor prachtige intriges, roddel en achterklap. De media doen er alles aan om geruchtenstromen te voeden en onderlinge rivaliteit – niet de sportieve, maar de persoonlijke! – aan te wakkeren. Koppel dat aan het bloedstollende ploegenspel, de altijd aanwezige dreiging van weer een dopingzaak en je hebt drie weken schitterende reality tv. O ja, er wordt ook nog hard gefietst. Bijvoorbeeld door Lance Armstrong. Op z’n 37e fietst-ie harder dan ik – met of zonder EPO – ooit zal fietsen. Volgens mij gaat-ie winnen. Contador laat zich de kaas van het brood eten. Hij zegt te weinig….

Propaganda: bah!

admin — Tue, 24 Feb 2009 18:37:11 +0000

Net de huis-aan-huis folder over Evolutie of Schepping in de bus gekregen. Wat een laffe poging om objectief over te komen! Pure propaganda, gebaseerd op flinterdunne argumentjes en zogenaamde ‘nadenkertjes’ die ons zelf tot de conclusie moeten laten komen dat de bijbel het bij het rechte eind heeft. Bah! Terugsturen die hap.

Nee, dan prijs ik me gelukkig met Richard Dawkins die op doorwrochte wijze een tegengeluid biedt met zijn boek “God als misvatting” (vertaald uit het Engels: The God Delusion). Verplichte kost voor iedereen die vindt dat anderen ook het geloof zouden moeten omarmen. Een aanrader voor mensen die zich niet met het huis-aan-huis vod laten afschepen.

Obama: geweldig acteur!

admin — Mon, 19 Jan 2009 20:33:31 +0000

Mooi stuk van Marijke Oosterzee in de Volkskrant van 17 januari jl: Obama is vooral een goede acteur. Zij stelt nuchter vast dat het wel meevalt met Obama’s magie. Quote: “Wie op internet naar de vele video’s van Obama’s optredens kijkt, zal merken dat er niks magisch aan zijn spreekvaardigheden is. Het is gewoon een kwestie van heel hard werken. Hij neemt talloze versies van een toespraak door met zijn speechschrijver, inspecteert grondig het toneel, repeteert de opkomst, en probeert de autocue uit. Naast dat alles neemt hij zijn optredens door met adviseurs, maar daar zijn begrijpelijkerwijs geen opnamen van te zien. Als hij eenmaal voor het publiek staat, zet hij technieken in die zijn optreden op het wereldtoneel máken.”

Toch vind ik het knap. En zou ik voor geen goud met deze nieuwe god willen ruilen.

Poppenkast

admin — Fri, 26 Sep 2008 11:39:26 +0000

De poppenkastvoorstelling in Amerika nadert haar ontknoping. Obama ligt weer voor. Ik ben geneigd dat goed nieuws te vinden. Alles beter dan weer een republikein als leider van een wereldmacht op z’n retour, zou ‘k zo zeggen. Volgende week ga ik een paar dagen naar New York. Even de thermometer in de kont (of mond?) van kiezend Amerika duwen. Niet om te weten wat ze gaan stemmen. Daar hebben opiniepeilers het al lastig genoeg mee. Ik hoop vooral met Amerikanen in gesprek te komen over wat zij vinden van het theaterstukje dat door oud blank en jong zwart wordt opgevoerd. Ik heb me laten vertellen dat je eerst de Amerikaanse ziel moet doorgronden om de verkiezingen te snappen. Dat gaat me in 5 dagen niet lukken. Desondanks hoop ik in deze blog terug te komen met een paar opmerkelijke opvattingen van New Yorkers. Ik heb nog vier dagen om van een levenslang vooroordeel af te komen, namelijk dat de mens graag gefopt wil worden.

Roodkapje op Nikes

admin — Mon, 23 Jun 2008 17:38:52 +0000

Afgelopen vrijdag stond in het teken van ‘verhaaltjes vertellen’. ’s Morgens heb ik de afstudeerscriptie van een studente Literatuurwetenschappen geredigeerd, die gaat over hoe Nike met zijn commercials als één van de weinige bedrijven het mythische semiologisch niveau behaalt. ’s Middags ging het over Roodkapje.Nike gebruikt archetypen zoals de duivel om het merk te kunnen associëren met onoverwinnelijk, een eigenschap waarmee de potentiële koper van een stel Nike’s zich uiteindelijk weer zou moeten identificeren.
Een scriptie van 40 pagina’s (interessante kost!) teruggebracht tot de essentie. Het verhaal van Roodkapje stond model in een presentatie over storytelling, da’s Engels voor verhalen vertellen. Ik was aanwezig op een bijeenkomst van en voor ex-Bex’ers. Theo Hendriks van Bex*Communicatie heeft ‘het verhaal van Bex*’ geschreven. Ook interessant, want zelf heb ik mede aan de wieg gestaan van dit bureau. Volgens Theo heeft elk verhaal een held nodig. Hij liet dat feilloos zien aan de hand van Roodkapje. In het Bex* verhaal ben ik niet de held. Logisch, want zo’n archetype houdt het natuurlijk niet na 15 jaar voor gezien. En een crisis heb ik ook al niet veroorzaakt, terwijl een goed verhaal ook iets van die orde nodig heeft. Enfin, sla het boekje van Theo er maar eens op na.

Kuddegedrag

admin — Sat, 21 Jun 2008 05:11:10 +0000

Mijn hekel aan uniformen wordt weer eens bevestigd. Daar waar uniformen worden gedragen, ontstaan groepen. Daar waar groepen zich vormen, steekt kuddegedrag de kop op. Zelfs langs het spoor.