De poppenkastvoorstelling in Amerika nadert haar ontknoping. Obama ligt weer voor. Ik ben geneigd dat goed nieuws te vinden. Alles beter dan weer een republikein als leider van een wereldmacht op z’n retour, zou ‘k zo zeggen. Volgende week ga ik een paar dagen naar New York. Even de thermometer in de kont (of mond?) van kiezend Amerika duwen. Niet om te weten wat ze gaan stemmen. Daar hebben opiniepeilers het al lastig genoeg mee. Ik hoop vooral met Amerikanen in gesprek te komen over wat zij vinden van het theaterstukje dat door oud blank en jong zwart wordt opgevoerd. Ik heb me laten vertellen dat je eerst de Amerikaanse ziel moet doorgronden om de verkiezingen te snappen. Dat gaat me in 5 dagen niet lukken. Desondanks hoop ik in deze blog terug te komen met een paar opmerkelijke opvattingen van New Yorkers. Ik heb nog vier dagen om van een levenslang vooroordeel af te komen, namelijk dat de mens graag gefopt wil worden.