In communicatie spreken we over ‘need to know’ en ‘nice to know’ als ideale combinatie om je boodschap over te brengen. Vanuit de zender gebruik je de ogenschijnlijk onbelangrijke details om de echt belangrijke zaken te laten ‘landen’. Over landen gesproken, in Tripoli ging dat heel erg mis. En vervolgens bij de media. Bij gebrek aan feiten slaan de redacties van nieuwsrubrieken en praatprogramma’s volledig door in het vullen van de kolommen met nice to know-info die, hoe schrijnend, gebracht wordt als ‘need to know’. Maar wil ik zien en horen hoe het met de nabestaanden gaat die bij een partycentrum aankomen om informatie te krijgen over hun dierbaren? Wil ik de ravage zien, omdat de Libische autoriteiten nalaten de rampplek af te zetten? Heb ik videobeelden, naam, leeftijd en woonplaats nodig van de jongen die de ramp heeft overleefd? Moet ik geconfronteerd worden met de lijkenpikkerij van een Telegraaf-verslaggever, die het lukt om een telefoongesprek met datzelfde jongetje  te hebben? Ook zonder al die sensatiebeluste figuren kan ik me een beeld vormen van een vliegramp. En voel ik mee met de nabestaanden, die zonder de media-aandacht al door een hel gaan. Welke anchorman of -vrouw in Hilversum staat op en zegt: bij dergelijke dramatische gebeurtenissen maken we geen ‘nieuws’, maar brengen we alleen de feiten….?