Afgelopen vrijdag stond in het teken van ‘verhaaltjes vertellen’. ‘s Morgens heb ik de afstudeerscriptie van een studente Literatuurwetenschappen geredigeerd, die gaat over hoe Nike met zijn commercials als één van de weinige bedrijven het mythische semiologisch niveau behaalt. ‘s Middags ging het over Roodkapje.Nike gebruikt archetypen zoals de duivel om het merk te kunnen associëren met onoverwinnelijk, een eigenschap waarmee de potentiële koper van een stel Nike’s zich uiteindelijk weer zou moeten identificeren.
Een scriptie van 40 pagina’s (interessante kost!) teruggebracht tot de essentie. Het verhaal van Roodkapje stond model in een presentatie over storytelling, da’s Engels voor verhalen vertellen. Ik was aanwezig op een bijeenkomst van en voor ex-Bex’ers. Theo Hendriks van Bex*Communicatie heeft ‘het verhaal van Bex*’ geschreven. Ook interessant, want zelf heb ik mede aan de wieg gestaan van dit bureau. Volgens Theo heeft elk verhaal een held nodig. Hij liet dat feilloos zien aan de hand van Roodkapje. In het Bex* verhaal ben ik niet de held. Logisch, want zo’n archetype houdt het natuurlijk niet na 15 jaar voor gezien. En een crisis heb ik ook al niet veroorzaakt, terwijl een goed verhaal ook iets van die orde nodig heeft. Enfin, sla het boekje van Theo er maar eens op na.